DERİN İŞLER 3- Son pisibükücü.
3- Bugün Karşıyaka'nın muhtelif sokaklarını serseri bir kurşun edasıyla arşınlarken şapşik bir kediye rastladım. Belki insandı belki kazdı bilmiyorum ama ben bugün onun bir miyav kedisi olduğunda kanaat kılmak istiyorum. Zaten o da kendini öyle hissediyor olmalı, yoksa niye miyavlayıp bacaklarıma sürtünsün ki. Gerçi kendisi miyavlayan bir kaz da olabilir. Kendisi kim ya da kim olacak inanın hiç bilmiyorum. Tek bildiğim bütün şapşikliği, bohemliği, bütün didiklenmiş bal rengi tüylerine rağmen çok tatlı olduğu. Bugün onu yeme isteğimi meşrulaştırdığı için metalci olduğuma şükrettim. Ben oldum olası kedileri sevmişimdir. Peşlerinden çok koşturmam, hatta yeri gelir sırnaşmadılar diye onlara trip bile atarım ama onları oldum olası sevmişimdir. Üç yıl önce peydahladığım kedilere ve çeşitli muhteviyatlarına olan alerjime rağmen hala da seviyorum, sadece çoğunlukla uzaktan. Ama bu kedide farklı bir şey vardı beni kendine çeken. Öyle ki alerjim hiç umrumda olmad...