Muhtemel Tez Konusu

 9- Hep terk edildim, hiç terk edemedim. Aklımda kalmıştı söyleyeyim dedim. Bu bir şarkı sözü, ve beni iyi anlatıyor. Hakikaten de dönüp bakıyorum, bitsin diye sündürdüğüm ilişkim oldu da hiç net bir biçimde bitirdiğim ilişkim olmadı. Yani kimseyle "Evet bu kişi ile uyumlu değiliz." demedim. Fakat bunda sanırım şunun da etkisi olacak: ilişkilere de sürekli artan bir ciddiyetle yaklaştım. Yani son ilişkim en çok "evli, mutlu, çocuklu" devam etsin diye çabaladığım ilişkimdi. Ve pazarı pazartesiye bağlayan gece bitti. Madrid'de geçen bir haftanın ardından Adana'ya uçağım indiği gibi mesaj üzerinden bir son oldu. Ama ben kaşındım, o da uzatmadı. Biraz da bu yüzden öyle bitti. Bu kişiye yine bu blogda doğum günümde bir yazı yazmıştım. Sonra yazıyı okudu, tekrar birleştik ve yazıyı kaldırdım. Şimdi tarihe not düşmek adına yazıyı tekrar yayınlayacağım. Size de bir before-after olmuş olur. Ayrıca geçen yazıyı gerçekten açar okur da, bir daha bir şeyleri tekrar alevl...

İlk olarak konuk yazar sıfatıyla bana Abu-Klama kitabelerine katkı yapma ve gelecek nesillere bir iz bırakma misyonunu üfleyen sert çalıya teşekkürü borç bilirim.  Nasıl bir ekim ayıydı benim için?  Herkesin herkesi herkes sandığı, nitekim kimsenin kimseye kimse demediği zihnisinir bir kafeste sıkıştım kaldım.  4 tarafı parmaklıkla çevrili bir kafeste osurmanın ne keyfi var kokusunu alamadıktan, o esans uçup gittikten sonra.  Ben nasıl yaparım da uçup gitmez diye cebelleşir iken, kafes sakinleri farklı bir yol izlemiş ve sıçmak suretiyle problemi çözmüşlerdir. Yaşadığım hezimet ile kendimi büyütmeye adamış, Büyük işlere kalkışmak hedefi ile çalışmalara başlamıştım. Bir ağaç dalı karar verdi uzattı kolunu. Başta beyaz çiçek açtı, geldi arı, oldu yemyeşil. Artık adı portakal. Tururdu, olgunlaştı (Sarı-Sarardı/Turuncu-Tururdu) Son hafta tutunamadı daha fazla, bırakıverdi kendini O artık yerde bir portakal. Halbuki olduğu yerde hiç açmasaydı o beyaz çiçek,  hiç uzam...