Viyana-Budapeşte Yolunda:
Havari Aynadan yansıyan siluetini izliyorum Ve yeni bir deneyim değil bunlar Çok çıplak beden gördüm ben: Plastikten, mermerden, kömürden Görünüşlerini değilse de hissiyatlarını unuttuğum Oyuklar, oluklar, umutlar. Ben bu soğuk yatakta da ilk kez yatmıyorum Üzerinde tepinip hor kullandığım için Altımdan kayıp giden çarşafı ilk kez -Parmaklarımdan kayıp giden zaman gibi- Yerlerden toplamaya çalışmıyorum Ben hayatta hiçbir şeyi ilk kez yapmıyorum Bir heves, yağmurlu havalarda ıslanmış gri beton Ağır çekiyor darasını alsan da yaşamanın Uzaya saçsan sanki bütün yaprakları yeryüzündeki İşte öyle bir şey insan olmak Zaten kim ki insan: Bazıları çıplak, çoğunlukla plastik Ve içeride kurumuş gül fidesi.