ABUKLAMA 15- Monolog.
KİŞİLER: - A – Merkezdeki özne. Dağılmış, yorgun, ironik. - B – A’nın zıddı: alaycı, akıllı, kışkırtıcı. - C – Patlayan öfke. - D – Kaderci, pesimist. - ز – (Z) Dilden taşan yabancı bilinç. Arapça konuşur. - Semavi Korolar – Arka planda yankılanan ses topluluğu. - E&F – Sonlara doğru birleşerek toplu bilinç haline gelir. 1. SAHNE (Alo… müsait misin?) B – Değilim. Ne var? Yine niye geldin? A – Niye ki? Özleşmedik mi hiç? Hiç mi özlemedin beni? Beni, beni… ...ini. B – Hayır. Hem de hiç özlemedim. Yine de nezaketen sorduğun için teşekkür ederim. C – Hayırsız piç. D – Her şey çok kötü olacak. ز – لقد أكلت الديك! (A şaşkın, sessizlik.) 2. SAHNE A – Her şey ters gidiyor bu sıralar. Yani ne yapsam, ne tutsam, nereye gitsem bir sike yaramayacak gibi. Bugün düz yolda yürürken yere düştüm. Kıyafet giyerken saçıma takıldı, etiketi koptu. Blog yazarken o siktimin otomatik klavyesi yüzünden yazdıklarımı iki, üç, beş kere yazmak zorunda kalıyorum. Bir de biraz yalnızım. B – Korkma, ben bu...