ABUKLAMA 15- Monolog.

 KİŞİLER:

- A – Merkezdeki özne. Dağılmış, yorgun, ironik.

- B – A’nın zıddı: alaycı, akıllı, kışkırtıcı.

- C – Patlayan öfke.

- D – Kaderci, pesimist.

- ز – (Z) Dilden taşan yabancı bilinç. Arapça konuşur.

- Semavi Korolar – Arka planda yankılanan ses topluluğu.

- E&F – Sonlara doğru birleşerek toplu bilinç haline gelir.



1. SAHNE

(Alo… müsait misin?)

B – Değilim. Ne var? Yine niye geldin?

A – Niye ki? Özleşmedik mi hiç? Hiç mi özlemedin beni? Beni, beni… ...ini.

B – Hayır. Hem de hiç özlemedim. Yine de nezaketen sorduğun için teşekkür ederim.

C – Hayırsız piç.

D – Her şey çok kötü olacak.

ز – لقد أكلت الديك!

(A şaşkın, sessizlik.)

2. SAHNE

A – Her şey ters gidiyor bu sıralar. Yani ne yapsam, ne tutsam, nereye gitsem bir sike yaramayacak gibi.

Bugün düz yolda yürürken yere düştüm. Kıyafet giyerken saçıma takıldı, etiketi koptu.

Blog yazarken o siktimin otomatik klavyesi yüzünden yazdıklarımı iki, üç, beş kere yazmak zorunda kalıyorum.

Bir de biraz yalnızım.

B – Korkma, ben buradayım.

A – Yine anasını siktiğimin klavyesi...

B – Buradayım. Senin için. Aferin demeyecek misin?

A – Demezsem gidecek misin?

B – Niye, sen bir kadın mısın?

A – Ben hastayım. Kadın sensin.

B – Evet, sen hastasın.

Semavi Korolar – O HASTA!!!

C – Hasta la ananın amına.

D – Sıçtık yine.

A – Abi çok güzel gidiyordu ya. Siz niye geldiniz ki hem? Ben mutluydum, yalnızken.

3. SAHNE

B – Ben senin yılgın bir gülümsemene tamah eder miyim sanıyorsun?

A – Etme zaten! Hiç tamah etme sen! Hiç düşmeyin yakamdan! Neden kurtulamıyorum ben sizden?

B – Sen ki elindeki en güzel şeyleri bok eden bir mahluksun. Kirletmeden yaşayamıyorsun. Kirletici Azok seni.

Hehehhe. Yüzüklerin Efendisi şakası, tik!

A – Ama ben sizin yüzünüzden böyle oldum! Ben benim! Siz ben değilsiniz! Beni rahat bırakın.

D, E, F – Biz seniz, MAL.

A – Sensin mal.

B – Aynen :p

A – Lafı ağzımdan aldın. Siktimin klavyesi...

B – Hastasın sen.

A – Aynen.

C – Ama bizim adımız ne?

D – Benim dengemi bozmayınız.

SON SAHNE

A – Ben bazen gülüyorum, ama sesim çıkmıyor. Klavye takılıyor. Kelimeler üst üste çarpıyor.

Ve ben, bütün bu seslerin arasında hangisinin “ben” olduğunu unutuyorum.

Semavi Korolar – O HASTA! O HASTA! O HASTA!

(Işık söner, sadece klavye sesi kalır.)

— PERDE —